Kendimden Parçalar
Herkes kapısını kapatıp gidiverdi, ailem kapımın dışarısında, arkadaşlarım biraz uzakta, annem belki gökyüzünde sonuç olarak geriye bir tek ben kalıverdim. Kendimle ve unuttuğum parçalarımla bir yerlerde tek başımayım. Umutsuz bir yazı yazmayı planlamıyorum ancak umutlu da olacağını pek sanmıyorum. Başlangıç yazısı gibi olabilir, başlangıçlar hep en zorudur benim için tıpkı ilklere benziyorlar ama ilk kez başlamıyorum ilkler ve başlangıçların zorluğu aynı belki de. Çünkü kendimden parçalarla baş başa ilk kez kalmıyorum ama parçalarımdan uzaklaştığım için belki de bu kadar zorlanıyorum. Buraya tatlı -eski yazılarımda olduğu gibi şeker pembesi hissi veren, çiçekli- kelimeleri dökmeyi çok isterdim ama üzgünüm ben değiştim. Son bir buçuk yıldır farklı bir versiyonum oluştu bende, hatta kendimle kaldığımda bu parçalarımı tanıyamayacak kadar farklı. Değişmeyi ben seçmedim, bence hayatın yazılı olmayan bir kuralı bu. "Aynı nehirde iki kere yıkanılmaz." demiş Herakleitos. Nehir de ...